احتل وجداني

اومأ رأسه بتفهم وقال

رحيم :-عارف ملكيش ذنب ماما مش بتعمل كده غير لما تكون لوحدها واكيد عملت كده بعد ما انا نمت امبارح انا السبب

ردت عليه بنبره هادئه وقالت

شروق :-اهدا يا استاذ رحيم هى الحمدلله كويسه والدكتور طمنا وانا هحاول افتح عيونى اكتر وادور عندها فى الأوضه كل يوم قبل ما اروح بس لازم نوصل لشخص اللى بيدخلها الحاجات دى اصلا

نظر لها وقال بتوضيح

رحيم :-كل الموجودين فى البيت عارفين انها مريضة سكر وممنوع عنها الحاجات كتير اكيد هى اللى بتتصل بيهم وبدخلهم البيت فى الفتره اللى انتوا بتمشوا فيها واللى قبل ما ارجع من الشغل

نظرت له بأسف وقالت

شروق :-يبقى احنا كده مش هنقدر نسيطر على الموقف ده لازم حد يكون متواجد معاها على طول علشان ميكونش عندها فرصه تعمل كده ويحصلها زى اللى حصل النهارده

تنهد بضيق وقال

رحيم :-ازاى بس صعب الاقى حد يقبل أن يقيم معاها على طول وانا صعب علشان شغلى

ثم نظر لها وقال بتردد

-لو ظروفك تسمح انك تفضلى معاها على طول يبقى متشكر ليكى جدا ولو حابه اكلم جوزك واشرحله الوضع معنديش اى مشكله أكلمه وكمان المرتب هيزيد وهيبقى الضعف تقريبا

نظرت له بحزن وقالت

شروق :-انا مطلقه ومعنديش مشكله فى أن اقعد مع ست خديجه والفلوس دى أنا اخر حاجه افكر فيها بس انا برضه عندى بنتى شمس بوديها الحضانه وبرجع اجيبها بقعد اذاكر ليها يعنى عندى حياتى برضه

تكلم سريعا وقال

رحيم :-لو على شمس بنتك متقلقيش أنا هوصلها معايا الصبح وانا رايح الشغل وساعة الخروج هخلى حد يجيبها لحد عندك واكيد هيكون عندك وقت تقعدى معاها لما ارجع أنا البيت ادخلى اوضك وذاكرى ليها واقعدوا مع بعض براحتك ولما ادخل انام ارجعى اقعدى مع ماما تانى فى اوضتها لحد بس ما تنام وبعد كده نامى براحتك لصبح ها ايه رأيك

نظرت له بتوتر وقالت

شروق:-م م مش عارفه اقول لحضرتك ايه بس يعنى كان فيه حاجه لازم تعرفها قبل ما اقول رأى

نظر لها بأستغراب وقال بتساؤل

رحيم :-حاجة ايه قولى

إجابته بتوضيح وقالت

شروق :-شريفه كانت متفقه معايا ان لازم كل يوم اروح قبل ما حضرتك تيجى البيت وممنوع اقابلك ولا اتكلم معاك نهائى لأن دى أوامر ست خديجه

تنهد بضيق وقال

رحيم :-عارف بس زى ما قولتلك طول ما انا فى البيت هتفضلى فى اوضك مع بنتك واول ما ادخل اوضى وانام هتقعدى انتى مع ماما لحد ما تنام